به نام يارآنكه مرا به خويش مي خواند

به نام یار آنکه هرگز چشم از ما بر نمی گیرد

 به نام یار آنکه هرگز چشم از ما بر نمی گیرد

                           و خدای آفرید

                                   کز سر عشق بود

                                            و مخلوق معشوقه اش

                      و معشوق را دوام

                                  حرمت عشقی ست

                                               که از او یافته است

                      تا خویش نیابد

                                    نشود غرقه به عاشق

                                               نکند خویش به تقدیم اسیر

                       کی عشق جز از خلقت او

                                                راه وصالی ست

                       مرگ شود آخر سیرش

                                                 آنی که نداست چرا

                                                            آمد و رفته است

باور كرده بود كه محبوس خواهد ماند. اما تاكي ؟! تا كجا ؟!

ظلمت ، سرما و خفقان همنشين او بود. ساعتها را مي گذراند بي آنكه حتي لحظه اي را دريابد. هر روز سردرگم به اطراف مي نگريست. حيران بود. حيران از خويش، حيران از سكوت هولناكي كه دنياي او را فرا گرفته بود. هر لحظه در انتظار بود.

در انتظار واقعه اي كه او را از اين حال بيرون آورد. نمي دانست آخر چه خواهد شد. ماندن يا رفتن! آنقدر در سردي و ظلمت مانده بود كه روزهاي آفتابي برايش چون رويايي شده بود.

و باز انتظار و انتظار و انتظار...

چشمانش را بست. اثري از دنيايي ديگر در ذهنش پديدار شد. و آن شميمي بود از رهايي گذشته. اما، اما ديگر نمي توانست حس كند. ديگر درك آفتاب برايش راحت نبود. ديگر نمي دانست چه كند. زانوانش لرزيد. روي زمين افتاد.

نه ماندن را مي خواست و نه توان رفتن داشت. نه توان مرگ را داشت نه توان زندگي. ديگر نمي توانست اينگونه بودن را تحمل كند. نمي توانست دوري آفتاب را تحمل كند.

چه سخت بود و دردآور آن لحظاتي كه هيچ كس نبود او را دريابد. و همچنان در تاريكي به سر مي برد.

آه كه چگونه مي گذشت...

با وجود بودن مي خواست تسليم نبودن شود. تسليم دردي كه باعث دوري او از خويش شده بود. چون او زيبايها، نور و وجودش را از ياد برده بود. چشمانش را بست تا وداع گويد. وداع با هر آنچه نشاني از بودن او مي داد، كه ناگاه نجوايي به گوشش رسيد. چشمانش را باز كرد. نوري به سمتش مي تابيد. آن چه بود؟

در لحظه اي زندگي اش از پيش چشمش گذشت. كم كم گذشته را به ياد آورد.

آري، آن آفتاب بود. همان آفتاب زندگي او. و صدا به او مي گفت برخيز كه تو دوباره براي زندگي پذيرفته شدي. تو مي تواني باز گردي. چشمانش خيس شد.

بي اراده اشك مي ريخت.

آيا اين حقيقت بود؟!

باورش خيلي دشوار بود. چگونه مي توانست عظمت اين واقعه را درك كند. بازگشت براي او آغازي بود براي شكفتن دوباره و او همچنان حيران به آن نور مي نگريست. به او فرصت رجعت داده شد. او بي تاب شد. فقط اين را مي دانست كه ديگر جاي ماندن نيست. مي دانست بايد برود...

و اكنون در حال عبور است، هرچند علتي جز مهر محبوب را دليلي بر رفتن نمي داند.

به ياد او

چون ماه آينه خورشيد باش ، تا تجلي گاه گم كردگان راه باشي.

يا حق

به نام يار آنكه مرا به خويش مي خواند.

ای خداوندا مرا گرفتار ساز ، که آنگاه من آزادم ‌. مرا مجبور ساز تا شمشیرم را

تسلیم کنم‌ ، و آنگاه من فاتح خواهم گشت‌ .

 من در وحشتهای زندگی به نومیدی می‌گرایم‌ هنگامی که تنها و به اتکای

خودم بر پا می‌ایستم ، مرا در بازوهای خود زندانی ساز ، و آنگاه دستهای من

 نیرومند خواهند گشت‌ .

چو آتش را بی هدف افتد سوختن خویش ، بر بیهودگی خویش

 خواهد سوخت در آتش حسرت خویش . پس همه گاه چنان باش که

،  

خواهی نه آن باش که هستی که مرداب  تو را بی آنکه پنداری به

کام خویش خواهد بلعید و تو سر مست از غفلت  به خویش مشغول .

شب را نوشيده ام

و بر اين شاخه هاي شكسته مي گريم

مرا تنها گذار

اي چشم تبدار سرگردان

مرا با رنج بودن تنها گذار

مگذار خواب وجودم را پرپر كنم

مگذار از بالش تاريك تنهايي سر بر دارم

و به دامن بي تار و پود رؤياها بياويزم

سپيدي هاي فريب

روي ستون هاي بي سايه رجز مي خوانند

طلسم شكسته خوابم را بنگر

بيهوده به زنجير مرواريد چشمم آويخته

او را بگو

تپش جهنمي مست

 او را بگو : نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام  

نوشيده ام كه پيوسته بي آرامم

جهنم سرگردان

مرا تنها گذار

                                               به نام خالق عشق

لحظه ديدار نزديك است

باز من ديوانه ام ، مستم

بازمي لرزد ، دلم ، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را ، تيغ

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را ، دست

آبرويم را نريزي ، دل

اي نخورده مست

لحظه ديدار نزديك است . . .

مهدي اخوان ثالث

هُوالقادر

 طلای شما چند عیار دارد؟

شاید این سؤال برای شما پیش آمده باشد که چرا طلا ارزش دارد ؟!

1. طلا ثبات دارد. ثبات یعنی حفظ کردن جاودانگی. ثبات چیزی ست که انسانها در زندگی موفق، کار و ...

دنبالش هستند. ثبات، یک تکیه گاه محکم است که می توانید نسبت به آن حرکت کنید.  

زندگی را اگر درک کردیم ارزش دارد. یکی از چیزهایی که باعث ارزش دار شدن زندگی می شود،

ثبات آن است. یعنی اگر موارد صحیحی را در زندگی پیاده کردیم، محکم در مسیر حفظ و انجامش بمانیم.

هر موقع به ثبات بيشتري دست يافتيم، قدرتمندتر مي شويم و در نتيجه تكيه گاهي محكم تر براي خود ايجاد

مي كنيم.

2. طلا را می توان تغییر شکل داد و با تغییر دادنش ارزشش بیشتر می شود. به این معنی که ارزش طلا

زمانی که شکل زیبایی گرفت افزون می شود.

ما هم می توانیم مانند زرگری، وجود خود را ذوب کنیم. ناخالصی ها را بیرون بریزیم و خود را در قالبی

زیبا قرار دهیم، آنگونه که شایستۀ ماست.

انسان هم می تواند طلا شود و هم می تواند طلا نشود و آهن بماند. اما اگر طلا شد، روز به روز می تواند

زیباتر شود.  

آیا ما توانسته ایم شخصیت خود را چون طلایی خالص و زيبا بسازيم؟

بسم العلی العظﻴم 

خدا دنیا را خانۀ آزمایش ساخته و آخرت را خانۀ پایش ، و بلای دنیا را وسیلۀ

ثواب آخرت نمود و  ثواب آخرت را عوض بلای دنیا قرار داد .

                                                                                                              امام هادی (ع)

خدایا هدایتمان کردی ، بعد از آنکه آفریدی. پس اندرزمان دادی، از سخت دلی نپذیرفتیم.

 بخشش و نیکویی کردی، باز نافرمانی کردیم. خدایا چگونه است که انسان

 تا این اندازه  نافرمان و ناخلف است؟ آیا نبود مظهر عجائب، علی (ع) که ندا

سر می داد ای مردم بترسید

از خداوندی که اگر بگویید ، می شنود و اگر پنهان نمایید، می داند و

پیشی بگیرید به مرگی که اگر از آن بگریزید شما را در می یابد و اگر

 بایستید شما را می گیرد و اگر آنرا فراموش کنید، برای شما

یادآوری می کند.

خدایا مگر نه این است که گفتی شرافت خاص کسی است که به او

شرافت داده، طاعت و بندگی تو، و عزت مخصوص آن کسی است که

به عبادت ، عزت یافته است. پس چگونه  اغنیا گمان می برند صاحب

فضیلت و شرافتند؟

 خدایا سرگذشت حال پریشان ستمدیدگان بر تو پنهان نیست.

چنانچه بندگان ضعیف و ناتوان درگاه تو ، در حرم عاشقان تو نجوا سر

می دهند و با تو به واسطۀ ارزشی افزونتر از  ارزش ها مأوا می گیرند.

آیا ارزشهای الهی خاموش شدنی است ؟ هرگز ، هرگز ...

نور الهی همیشه هست و تابنده خواهد بود . وعدۀ خداوند است که

دین اسلام نصرت پیدا خواهد کرد. پس خدا را شکر گذار هستیم از این

که ما را به دین خود برگزید و مخصوص گردانید به آیین خویش، و به راه

احسان خود راهنمایی کرد . فریاد خود را چنان سر

می دهیم که ارزش های انسان و انسانی بودن را در وجودتان احیا کنید.

ای انسان مسلمان ، دشمنان از ارزش های والای انسانی ، از قدرت

کمال انسانی ، از غیرت مسلمانی می ترسند.

 پس احیا کنید آنچه را که دشمن ظاهر و باطن را ضعیف می سازد.

                                                                                                                        یا حق!